Αναδημοσίευση από το έντυπο δρόμου antifa V, τεύχος 01 (12/19), που μοιράζεται στα ανατολικά.
Σε μια περίοδο όξυνσης της έμφυλης βίας και καταπίεσης, και με πλήθος περιστατικών βιασμών ακόμα και γυναικοκτονιών να βλέπουν το φώς της δημοσιότητας, η αναθεώρηση του άρθρου 336 του νόμου για τον βιασμό εντάσσεται σε μια συνολικότερη προσπάθεια «εκσυγχρονισμού» του ποινικού κώδικα, δηλαδή προσαρμογής του στις νέες συνθήκες του ταξικού πολέμου.
Αναδημοσίευση από το έντυπο δρόμου antifa V, τεύχος 01 (12/19), που μοιράζεται στα ανατολικά.
Μας έχουν ζαλίσει με το «τέλος του φασισμού», μιας και επιτέλους η Χ.Α δικάστηκε, έμεινε εκτός βουλής και έκλεισε τα κεντρικά της γραφεία. Φυσικά και χαιρόμαστε με αυτές τις εξελίξεις, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εφησυχάζουμε αφού ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μας ότι θα ξεμπερδεύαμε μ’ αυτόν τον τρόπο με τον φασισμό. Και την προηγούμενη περίοδο, εξάλλου, η μάχη ενάντια στους φασίστες δόθηκε στους δρόμους, από γειτονιά σε γειτονιά, και εκτός από τους φασίστες, απέναντί μας ήταν και οι μπάτσοι φίλοι τους.
Η Ελλάδα μπορεί να έχει πλέον ηλιοφάνεια όλο τον χρόνο, αλλά ήταν και είναι μαύρη και ζοφερή.
(Αφίσα που κολλιέται τον Οκτώβρη και τον Νοέμβρη στα ανατολικά)
Δεν μας έκανε εντύπωση το γεγονός ότι ένα από τα πρώτα μελήματα του νέου Υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδη ήταν να επιθεωρήσει το «κέντρο υποδοχής και ταυτοποίησης προσφύγων και μεταναστών» (hot-spot) στη Μόρια.
Συνθήματα γραμμένα σε τοίχους του Βύρωνα για την Γκαϊανέ Κασαρτζιάν, που έχασε τη ζωή της στο Κρατικό της Νίκαιας, στις 29 Ιουνίου του 2019, προσπαθώντας να ξεφύγει από σεκιουριτάδες, στα πλαίσια του ταξικού πολέμου τον οποίο κλιμακώνει το ελληνικό κράτος ενάντια στους/ις εργάτ(ρι)ες χωρίς χαρτιά.
(Αφίσα που κολλιέται τον Ιούλη στα ανατολικά)
Πώς γίνεται το θαύμα αυτό;
Η εκστρατεία απαξίωσης των ζωών μας, στην οποία επιδίδονται τα αφεντικά μας, για κάποιες/ους ανάμεσά μας σημαίνει πολλά παραπάνω από μια μείωση μισθού. Οι νεκροί, όμως, της τάξης μας, και όσων δεν χωράνε στον εθνικό κορμό, συνήθως μένουν ανώνυμοι στον δημόσιο λόγο. Ο θάνατος ενός εργάτη, με χαρτιά ή χωρίς, στον χώρο εργασίας του, βαφτίζεται «εργατικό ατύχημα». Ο θάνατος ενός μετανάστη χωρίς χαρτιά σε ένα ΑΤ απασχολεί ένα δελτίο τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας. Η αυτοκτονία ενός απολυμένου με χαρτιά βαφτίζεται «τραγικό συμβάν». Κι εκεί συνήθως μπαίνει η τελεία.
(Αφίσα που κολλιέται τον Μάη και τον Ιούνη στα ανατολικά)
Η σύνδεση της μετανάστευσης με την εγκληματικότητα είναι μια παλιά ιστορία. Γίνεται από τις αρχές των ’90s, με τη στοχοποίηση των μεταναστ(ρι)ών από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης ως «εγκληματιών». Ήδη από τότε, πίσω από τα ρατσιστικά ανέκδοτα για τους «κλέφτες» Αλβανούς στηνόταν μια νέα κοινωνική πραγματικότητα που σήμερα αποτελεί το background στο οποίο μεγαλώσαμε. Ένα σημαντικό κομμάτι της τάξης μας, οι εργάτ(ρι)ες χωρίς χαρτιά, κηρυσσόταν παράνομο και στιγματιζόταν ως «εγκληματικό» για να καθυποταχθεί στα ελληνικά μικρά και μεγάλα αφεντικά και να μάθει να εργάζεται σε συνθήκες πολύ χειρότερες από αυτές που είχαν μάθει να εργάζονται οι εργάτ(ρι)ες με ελληνική ταυτότητα.
Εκδήλωση–Συζήτηση
Παρασκευή 10/05
7.00 μμ
Πολυτεχνείο (Πατησίων), κτίριο Γκίνη, αμφιθ. 18
