Η διαχείριση της μνήμης των Ιμίων 1

Το κείμενο που ακολουθεί γράφηκε, ως ατομική συνεισφορά, στα πλαίσια μιας συλλογικής μελέτης και συζήτησης που κάναμε ως Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Βύρωνα με επίκεντρο την κρίση των Ιμίων το 1996 και τη διαχείριση της μνήμης αυτού του "παρ' ολίγον" πολέμου.

(Για να το διαβάσετε σε μορφή pdf πατήστε εδώ)

Η διαχείριση της μνήμης των Ιμίων, 

ή πως κατασκευάστηκε μια μορφή εθνικής ενότητας και τι αυτή παρήγαγε στον ελληνικό πληθυσμό: 

1. Πάνω σε ποιες αφηγήσεις πάτησε η εθνική ενότητα με αφορμή τα Ίμια

Πρόλογος/Εισαγωγή

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ βασικό αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τους καπιταλιστικούς/εθνικούς μύθους: Ένας τέτοιος μύθος πάντα έχει έναν μικρό πυρήνα αλήθειας εντός του. Αλλιώς, ΔΕΝ θα μπορούσε ούτε να σταθεί, ούτε να παίξει αποτελεσματικά τον ρόλο του ως πολιτική αντίληψη που νομιμοποιεί στα μυαλά των ταξικά/κοινωνικά καταπιεσμένων, μια ορισμένη υπάρχουσα σε βάρος τους, τάξη πραγμάτων. Αν περιφρονήσουμε, ή προσπεράσουμε ψιλο-αδιάφορα αυτή την σημαντική διαπίστωση, δεν θα πρέπει μετά να γκρινιάζουμε που δεν μπορούμε να διεμβολίσουμε συνειδήσεις και να τις στρέψουμε προς χειραφετητικές κατευθύνσεις.

Η κρίση και ο "παρ' ολίγον" πόλεμος για τα Ίμια: ένα χρονικό

Το κείμενο που ακολουθεί γράφηκε, ως ατομική συνεισφορά, στα πλαίσια μιας συλλογικής μελέτης και συζήτησης που κάναμε ως Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Βύρωνα με επίκεντρο την κρίση των Ιμίων το 1996 και τη διαχείριση της μνήμης αυτού του "παρ' ολίγον" πολέμου.

(Για να το διαβάσετε σε μορφή pdf πατήστε εδώ)

«Έχουμε τακτικό πλεονέκτημα. Δώστε μου την άδεια να χτυπήσουμε πρώτοι»,
Χρήστος Λυμπέρης (αρχηγός ΓΕΕΘΑ), προς τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, 31/1/1996

Ο Μίκης απέκτησε πολλά καινούρια αδέλφια …

(Εφημερίδα τοίχου που κολλιέται στον Βύρωνα και το Παγκράτι, Φλεβάρης 2017)

Ο Μίκης απέκτησε πολλά καινούρια αδέλφια …

(και όλα τους στοιχίζονται απέναντί μας)

Σε μια συγκυρία όπου δεν κινείται τίποτα εκτός από τα αφεντικά μας, τα οποία συνεχίζουν απτόητα την επίθεση εναντίον μας, χιλιάδες άνθρωποι τυλιγμένοι με ελληνικές σημαίες βγήκαν στους δρόμους να διαδηλώσουν για το πώς πρέπει να ονομάζεται μια γειτονική χώρα.

Το ελληνικό κράτος επιστρέφει ...

(Εφημερίδα τοίχου που κολλιέται στον Βύρωνα και το Παγκράτι, Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2017)

Το ελληνικό κράτος επιστρέφει … για να περάσει από πάνω μας

Απειλές πολέμου στη θάλασσα: Στα μέσα του Ιούλη του 2017, η κοινοπραξία των εταιρειών Total και ENI, ξεκίνησε ερευνητική γεώτρηση στο «οικόπεδο 11» που το ελληνοκυπριακό κράτος έχει χαράξει ως μέρος της δικής του Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Σύμφωνα με όσα έγραψαν τότε τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης το γεωτρύπανο της γαλλοϊταλικής κοινοπραξίας τελούσε υπό την προστασία ενός αεροπλανοφόρου των ΗΠΑ, δύο γαλλικών φρεγατών, και μιας ελληνικής κανιονιοφόρου. Η πραγματοποίηση της γεώτρησης καταγράφηκε από τα αφεντικά μας ως «νίκη» έναντι των « προαιώνιων εχθρών». Λίγες μέρες πριν, εξάλλου, ο Υπουργός Εξωτερικών του ελληνικού κράτους, Κοτζιάς, είχε θυμίσει στο ελληνικό κοινοβούλιο πως «η Τουρκία δεν είναι αήττητη».

Πώς η Ευρώπη εξήγαγε την μεταναστευτική της κρίση στη Βόρεια Αφρική

(Μετάφραση από την ηλεκτρονική έκδοση του Guardian, 30/10/2017)

των Mark Rice-Oxley και Jennifer Rankin, Βρυξέλλες.

Λιγότεροι άνθρωποι διασχίζουν τη Μεσόγειο, αλλά ως συνέπεια δημιουργήθηκε μια εφιαλτική συμφόρηση.

Κάτι συνέβη στις θανάσιμες διαδρομές των μεταναστών προς την Ευρώπη το 2017. Στέρεψαν. Όχι εντελώς αλλά αισθητά. Στο μέσο του καλοκαιριού, το αποκορύφωμα, χρονικά, των μετακινήσεων στη Μεσόγειο, ο σχετικός αριθμός μειώθηκε μέχρι και 70%.

Χωράνε οι φασίστες, έστω κι αν είναι «ολίγον», στους αυτο-οργανωμένους χώρους;

(Για να διαβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf πατήστε εδώ)

Μια κριτική στη συνέλευση του Κοινωνικού Πολιτιστικού Κέντρου Βύρωνα, και όχι μόνο, με αφορμή την εκδήλωση του ΕΠΑΜ στη Λαμπηδόνα στις 12/07/17

Ξέρουμε πολύ καλά ότι η περίοδος που διανύουμε, μια περίοδος κοινωνικής νηνεμίας, προϊόν συσσωρευμένων ηττών της τάξης μας και προσαρμογών μεγάλων τμημάτων της στις στρατηγικές του κράτους και του κεφαλαίου, ευνοεί τους ενδοκινηματικούς τσακωμούς, τα ιδεοληπτικά ξεκαθαρίσματα και τα φαινόμενα αποσύνθεσης. Ξέρουμε, όμως, ότι σε μια τέτοια περίοδο είναι επιβεβλημένος και ο αναστοχασμός για όσα έγιναν τα προηγούμενα χρόνια και εξηγούν πώς φτάσαμε ως εδώ, δηλαδή, σε μια κατάσταση όπου η έξοδος από την κοινωνική κρίση επιτυγχάνεται με την υποτίμηση της ζωής των προλετάριων που ζουν στην ελλάδα να επιτείνεται σε ένα κλίμα πολεμικής προετοιμασίας, με τον ελληνικό φασισμό να παραμένει μια υπολογίσιμη κοινωνική τάση, και υπό μια αριστερο-ακροδεξιά κυβέρνηση η οποία αρχικά στηρίχθηκε άμεσα ή έμμεσα από τη συντριπτική πλειοψηφία του «κόσμου του αγώνα».

Το προσφυγικό αρχιπέλαγος: Η ιστορία «από τα μέσα» για το τι πήγε στραβά στην Ελλάδα

Επιλέξαμε να μεταφράσουμε αυτό το εκτενές, δημοσιογραφικού χαρακτήρα, κείμενο γιατί παρέχει μια λεπτομερή και αρκετά κατατοπιστική εικόνα για ό,τι στον δημόσιο λόγο αποκαλείται "πρόσφατη προσφυγική κρίση" στην ελληνική επικράτεια. Στην πραγματικότητα, αυτό που διαδραματίζεται εδώ και καιρό είναι η κλιμάκωση ενός πολέμου κατά των μεταναστριών/ών, στον οποίο το ελληνικό κράτος, μακράν από το να "υποκύπτει" σε έξωθεν πιέσεις ή να "συμβιβάζεται", βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Η βαρβαρότητα της Αμυγδαλέζας σήμερα έχει συμπληρωθεί από τον "ανθρωπισμό" των ΜΚΟ που εργάζονται πίσω από τα συρματοπλέγματα (κι αυτός ο συνδυασμός κρατικής καταστολής και κρατικής "φροντίδας" είναι όντως μια ουσιαστική διαφορά της σημερινής αριστερο-ακροδεξιάς κυβέρνησης από τους προκατόχους της) αλλά παραμένει βαρβαρότητα, και μάλιστα επιδεινούμενη. 

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύθηκε στα Αγγλικά στις 06/03/2017 στον ιστότοπο News Deeply