γιατί ξεχάσαμε τον Αλβανό υδραυλικό Νικολά Τόντι ... και γιατί δεν έπρεπε να τον ξεχάσουμε

(Αφίσα που κολλήθηκε τον Μάρτη στον Βύρωνα, το Παγκράτι, την Καισαριανή, και τον Υμηττό)

Δέκα χρόνια πριν, σε τούτη τη γειτονιά, ο Νικολά Τόντι, Αλβανός και υδραυλικός, ετών 25, έπεσε νεκρός «κατά λάθος», «κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης». Ο υπουργός δημόσιας τάξης και οι υφιστάμενοί του ήταν ακριβώς οι ίδιοι. Οι ιδέες ήταν ακριβώς οι ίδιες: η «εμφανής αστυνόμευση». Δέκα χρόνια μετά, έχουμε ξεχάσει αυτό το επεισόδιο - λυτοί και δεμένοι κανόνισαν να το ξεχάσουμε, όπως τόσα άλλα. Κι όμως, όσο κι αν ξεχνάμε, οι ίδιες αστυνομικές και πολιτικές πρακτικές βρίσκονται ακόμη μαζί μας. Οι πλατείες και οι δρόμοι μας έχουν γίνει μόνιμο πεδίο περιπολίας και «εξακρίβωσης στοιχείων».

Όλοι μασούρια τα κάνουνε;

Αναδημοσίευση από το έντυπο δρόμου antifa V, τεύχος 01 (12/19), που μοιράζεται στα ανατολικά.

Απόκομμα από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής στις 19/08/2019 (λίγο μετά τις ετήσιες φορολογικές δηλώσεις)

Ανοίγοντας ένα φύλλο εφημερίδας κάποια στιγμή προς τα τέλη Αυγούστου, μπορεί να βρεθεί κανείς «αντιμέτωπος» με τον παραπάνω πίνακα και κάποιο σχετικό άρθρο που τον σχολιάζει. Αν μπει στον κόπο να του ρίξει μια ματιά, όσο και αν τέτοιοι πίνακες φαίνονται ακατανόητοι σε πολλούς από μας, μπορεί να σκεφτεί τα εξής:

Το 81,76% των συνολικών ΔΗΛΩΘΕΝΤΩΝ εισοδημάτων στην Ελλάδα το παράγουν μισθωτοί και συνταξιούχοι μάς λέει ο πίνακας. Ζούμε άραγε σε μια χώρα που κατοικείται μόνο από εργάτες και ηλικιωμένους; Το άλλο που μας λέει ο ίδιος πίνακας είναι ότι αυτό συμβαίνει τουλάχιστον από το 2009. Δηλαδή ανεξαρτήτως κυβέρνησης και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση μέσα στην κρίση.

Χθες, 24/02, έφυγε ο σύντροφός μας Τζέλος Ζ. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί αύριο, 26/02, στις 10:30 π.μ. στο Νεκροταφείο του Βύρωνα.

Τζέλο θα περπατάς για πάντα ανάμεσά μας.
Θα είσαι πάντα ένα κομμάτι της καρδιάς μας.
 

«Η κρίση κάνει τον λαό φασίστα»: Μια μούφα-θεωρία πολλαπλών κρατικών χρήσεων

Αναδημοσίευση από το έντυπο δρόμου antifa V, τεύχος 01 (12/19), που μοιράζεται στα ανατολικά.

Όταν το 2012 οι έλληνες Ναζί εισέβαλαν στο πολιτικό προσκήνιο διάφοροι ειδικοί μάς είπαν και μας ξαναείπαν ότι αυτό συνέβη γιατί … η κρίση κάνει τον λαό φασίστα. Η «διάλυση του κοινωνικού ιστού», λόγω της λιτότητας και των μνημονίων που μας είχαν «επιβάλει» τα αλλοδαπά γεράκια των αγορών (και όχι τα ταλαίπωρα δικά μας, ελληνικά αφεντικά), «εξαθλίωνε» και «εξατομίκευε» τους κατοίκους των «φτωχογειτονιών», και αυτοί οι τελευταίοι, μέσα στην παραζάλη τους, πιάνονταν στην απόχη ορισμένων επιτήδειων ακροδεξιών λαοπλάνων.

Η έμφυλη βία έχει και την κρατική της διαχείριση

Αναδημοσίευση από το έντυπο δρόμου antifa V, τεύχος 01 (12/19), που μοιράζεται στα ανατολικά.

Σε μια περίοδο όξυνσης της έμφυλης βίας και καταπίεσης, και με πλήθος περιστατικών βιασμών ακόμα και γυναικοκτονιών να βλέπουν το φώς της δημοσιότητας, η αναθεώρηση του άρθρου 336 του νόμου για τον βιασμό εντάσσεται σε μια συνολικότερη προσπάθεια «εκσυγχρονισμού» του ποινικού κώδικα, δηλαδή προσαρμογής του στις νέες συνθήκες του ταξικού πολέμου.

Το «τέλος του φασισμού» ... και το μέλλον του

Αναδημοσίευση από το έντυπο δρόμου antifa V, τεύχος 01 (12/19), που μοιράζεται στα ανατολικά.

Μας έχουν ζαλίσει με το «τέλος του φασισμού», μιας και επιτέλους η Χ.Α δικάστηκε, έμεινε εκτός βουλής και έκλεισε τα κεντρικά της γραφεία. Φυσικά και χαιρόμαστε με αυτές τις εξελίξεις, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εφησυχάζουμε αφού ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μας ότι θα ξεμπερδεύαμε μ’ αυτόν τον τρόπο με τον φασισμό. Και την προηγούμενη περίοδο, εξάλλου, η μάχη ενάντια στους φασίστες δόθηκε στους δρόμους, από γειτονιά σε γειτονιά, και εκτός από τους φασίστες, απέναντί μας ήταν και οι μπάτσοι φίλοι τους.

Η Ελλάδα μπορεί να έχει πλέον ηλιοφάνεια όλο τον χρόνο, αλλά ήταν και είναι μαύρη και ζοφερή.

Μια γαμάτη δημοκρατία

(Αφίσα που κολλιέται τον Οκτώβρη και τον Νοέμβρη στα ανατολικά)

Δεν μας έκανε εντύπωση το γεγονός ότι ένα από τα πρώτα μελήματα του νέου Υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδη ήταν να επιθεωρήσει το «κέντρο υποδοχής και ταυτοποίησης προσφύγων και μεταναστών» (hot-spot) στη Μόρια.

Η Γκαϊανέ ήταν θύμα κρατικής τρομοκρατίας

Συνθήματα γραμμένα σε τοίχους του Βύρωνα για την Γκαϊανέ Κασαρτζιάν, που έχασε τη ζωή της στο Κρατικό της Νίκαιας, στις 29 Ιουνίου του 2019, προσπαθώντας να ξεφύγει από σεκιουριτάδες, στα πλαίσια του ταξικού πολέμου τον οποίο κλιμακώνει το ελληνικό κράτος ενάντια στους/ις εργάτ(ρι)ες χωρίς χαρτιά. 

Οργανωμένη λήθη μέσω πλημμύρας πληροφοριών

(Αφίσα που κολλιέται τον Ιούλη στα ανατολικά)

Πώς γίνεται το θαύμα αυτό;

Η εκστρατεία απαξίωσης των ζωών μας, στην οποία επιδίδονται τα αφεντικά μας, για κάποιες/ους ανάμεσά μας σημαίνει πολλά παραπάνω από μια μείωση μισθού. Οι νεκροί, όμως, της τάξης μας, και όσων δεν χωράνε στον εθνικό κορμό, συνήθως μένουν ανώνυμοι στον δημόσιο λόγο. Ο θάνατος ενός εργάτη, με χαρτιά ή χωρίς, στον χώρο εργασίας του, βαφτίζεται «εργατικό ατύχημα». Ο θάνατος ενός μετανάστη χωρίς χαρτιά σε ένα ΑΤ απασχολεί ένα δελτίο τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας. Η αυτοκτονία ενός απολυμένου με χαρτιά βαφτίζεται «τραγικό συμβάν». Κι εκεί συνήθως μπαίνει η τελεία.

έγκλημα και τιμωρία … αλλά μόνο για την εργατική τάξη

(Αφίσα που κολλιέται τον Μάη και τον Ιούνη στα ανατολικά)

Η σύνδεση της μετανάστευσης με την εγκληματικότητα είναι μια παλιά ιστορία. Γίνεται από τις αρχές των ’90s, με τη στοχοποίηση των μεταναστ(ρι)ών από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης ως «εγκληματιών». Ήδη από τότε, πίσω από τα ρατσιστικά ανέκδοτα για τους «κλέφτες» Αλβανούς στηνόταν μια νέα κοινωνική πραγματικότητα που σήμερα αποτελεί το background στο οποίο μεγαλώσαμε. Ένα σημαντικό κομμάτι της τάξης μας, οι εργάτ(ρι)ες χωρίς χαρτιά, κηρυσσόταν παράνομο και στιγματιζόταν ως «εγκληματικό» για να καθυποταχθεί στα ελληνικά μικρά και μεγάλα αφεντικά και να μάθει να εργάζεται σε συνθήκες πολύ χειρότερες από αυτές που είχαν μάθει να εργάζονται οι εργάτ(ρι)ες με ελληνική ταυτότητα.

Φασισμός και (ελληνική) δημοκρατία: Για έναν πόλεμο που συμβαίνει ήδη

Εκδήλωση–Συζήτηση
Παρασκευή 10/05
7.00 μμ
Πολυτεχνείο (Πατησίων), κτίριο Γκίνη, αμφιθ. 18

Η κρυφή γοητεία του συριζαίικου αντιφασισμού

Αντιφασίστας πρωθυπουργός επισκέπτεται θλιμμένος ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης που η κυβέρνησή του έστησε

(Για να διαβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf πατήστε εδώ)
 
* Το κείμενο που ακολουθεί έχει βασιστεί στις συλλογικές συζητήσεις της Αντιφασιστικής Πρωτοβουλίας Βύρωνα, αλλά δεν αποτελεί, σε αυτήν τη μορφή, μια συλλογική γνώμη. Παρουσιάστηκε, ως συμπληρωματική εισήγηση, στην εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο «Κρατικός φασισμός και η κρυφή γοητεία του συριζαίικου αντιφασισμού» (ΚΠKB, 08/02/19)

Ο συριζαίικος αντιφασισμός δεν είναι συμβιωτικός με τον φασισμό μόνο επειδή τον ανέχεται ή συνυπάρχει μαζί του, χωρίς να στρέφεται ενάντια σε όσα σήμερα, στη δική μας κοινωνία, και όχι στη … γεμάτη εξωτικά τέρατα με σβάστικες στα μπράτσα «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» (κατά τη γνωστή, βολική για να αποφεύγεται κάθε επί της ουσίας κουβέντα, καρικατούρα του φασιστικού παρελθόντος των κοινωνιών μας), κάνουν φασίστες τους φασίστες.

Κρατικός φασισμός και η κρυφή γοητεία του συριζαίικου αντιφασισμού

(Για να διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί σε μορφή pdf πατήστε εδώ)

Το προηγούμενο διάστημα έγινε ντόρος στα μίντια και κοινωνικά δίκτυα σχετικά με τον θάνατο ενός φασιστοειδούς ονόματι Κατσίφας στην Αλβανία μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών με Αλβανούς μπάτσους. Λίγο μετά ακολούθησε ένα ακόμα σήριαλ για το «ντόμινο καταλήψεων» με εθνικιστικό περιεχόμενο που θα σάρωνε τα σχολεία.

Εμείς, όμως, γνωρίζουμε πολύ καλά πως ούτε στα μίντια ούτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρέχεται αντικειμενική ενημέρωση. Περνάει μέσα από κάποια φίλτρα, αυτά του κράτους και των συμφερόντων που αυτό εξυπηρετεί, δηλαδή των αφεντικών μας.

Τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο καλά …

(Αφίσα που κολλήθηκε στον Βύρωνα και το Παγκράτι, Οκτώβρης 2018)

Τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο καλά …

Γίναν τα στρατόπεδα ανθρωπιστικά

Η Μόρια είναι το χειρότερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ευρώπη. Το χειρότερο. Και στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ούτε «ροές» έχει η Μόρια μέσα, ούτε «πρόσφυγες» γενικώς και αορίστως. Έχει εργάτ(ρι)ες χωρίς χαρτιά. Κι αυτό δεν είναι μυστικό για κανέναν.

Πολιτική συζήτηση: Πώς έγινε και ακόμη ασχολούμαστε με τους φασίστες;

Πρώτα μας είπαν ότι οι φασίστες δεν υπάρχουν. Ότι στη χώρα του ΕΑΜ ΕΛΑΣ ουδέποτε υπήρξε τέτοιο πράγμα. Μετά μας είπαν ότι οι φασίστες είναι γραφικοί. Αμελητέα ποσότητα, λέει, μπροστά στα «πραγματικά μας προβλήματα». Που ήταν η έξοδος από την Ε.Ε., η δραχμή και τα «λαμόγια». Έπειτα μας είπαν ότι οι φασίστες είναι τα πλανημένα αδέρφια μας. Ότι αρκούσε να τους πληροφορήσουμε πως η σβάστικα είναι κακό πράμα, για να δουν το φως το αληθινό και να επιστρέψουν στον ορθό αντιμνημονιακό δρόμο. Στο τέλος μας είπαν ότι οι φασίστες ήταν «εγκληματική οργάνωση», το βασικό έγκλημα της οποίας ήταν ο ναζισμός. Και ότι μόλις τους βάλουν φυλακή (μαζί με τα «λαμόγια»), όλα μας τα προβλήματα θα λυθούν.

Καταλήψεις μου θέλετε ...

(αφίσα που κολλήθηκε στον Βύρωνα και το Παγκράτι τον Μάη)

Καταλήψεις μου θέλετε; Βράστε τότε κάνα ρύζι… 

Πρόσφατα είχαμε και πάλι την ευκαιρία να δούμε μια εικόνα τακτικά επαναλαμβανόμενη τα τελευταία χρόνια: διμοιρίες ΜΑΤ να εφορμούν πρωί-πρωί σε κτήρια τα οποία τελούν υπό κατάληψη για να αποκαταστήσουν την τάξη. Αυτήν τη φορά, στο στόχαστρο βρέθηκαν οι καταλήψεις GARE και Ζαΐμη 11, στα Εξάρχεια, και η κατάληψη Ματρόζου 45 στο Κουκάκι. Και δεν πρέπει να ξεχάσουμε και την κατάληψη Τερμίτα στον Βόλο, που κι αυτή πρόσφατα εκκενώθηκε. Οι τρεις πρώτοι χώροι, τελικά, ανακαταλήφθηκαν. Η ταυτόχρονη εκκένωσή τους, όμως, έστειλε ένα μήνυμα που δεν πρέπει να κάνουμε πως δεν στάλθηκε ποτέ.

Ελληνοτουρκικές Αντιπαραθέσεις: Δημόσια συζήτηση, Τετάρτη 2/5/2018

(Αναδημοσίευση από το blog του Κοινωνικού Πολιτιστικού Κέντρου Βύρωνα, 29/04/18)

Εισηγητικό κείμενο του Κ.Π.Κ.Β. στην δημόσια συζήτηση για τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό

Δεν θέλουμε μια συζήτηση όπου, απλά, θα επιβεβαιώσουμε τα –αναμφισβήτητα υπαρκτά- αντιπολεμικά και φιλειρηνικά μας συναισθήματα. Θέλουμε να επικεντρώσουμε σε μερικά καυτά ερωτήματα που αποτελούν και επίδικα σημεία αντιπαράθεσης κι έκφρασης διαφορετικών απόψεων. Αυτός που έθεσε λίγο πολύ ξεκάθαρα κάποια από τα επίδικα είναι ο Καμμένος, όπου από την Ικαρία όπου πήγε να παρακολουθήσει στρατιωτική άσκηση, είπε:

«...Οι ημέρες που έρχονται για την πατρίδα μας είναι πολύ σημαντικές. Μέσα στους επόμενους μήνες η Ελλάδα μετατρέπεται σε μία

Εκδήλωση–Συζήτηση για την επιθετικότητα του ελληνικού κράτους στο Αιγαίο και τον πόλεμο που σχεδιάζει

Η προπαγάνδα περί «τουρκικής προκλητικότητας» στο Αιγαίο φουντώνει ολοένα και περισσότερο, αναμασά τα ίδια στερεότυπα, σε μια περίοδο έξαρσης της εθνικιστικής ρητορείας. Μας είπαν ότι το πρόσφατο επεισόδιο στα Ίμια οφείλεται στη «νευρικότητα» της Τουρκίας· ότι στο Αιγαίο ο επιτιθέμενος είναι πάντα ένας και αυτός ακούει στο όνομα του γειτονικού κράτους. Η προπαγάνδα αυτή είναι κρατικής προέλευσης. Eίναι προπαγάνδα πολέμου, διεκδικεί το μονοπώλιο του δημόσιου λόγου και αποκρύπτει τις εκατέρωθεν κινήσεις των δύο κρατών. Απευθύνεται σε πλήθη με μνήμη χρυσόψαρου και σε όσους είναι πρόθυμοι να συνταχθούν με τα λάβαρα του πολέμου.

Η διαχείριση της μνήμης των Ιμίων 2

Το κείμενο που ακολουθεί γράφηκε, ως ατομική συνεισφορά, στα πλαίσια μιας συλλογικής μελέτης και συζήτησης που κάναμε ως Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Βύρωνα με επίκεντρο την κρίση των Ιμίων το 1996 και τη διαχείριση της μνήμης αυτού του "παρ' ολίγον" πολέμου.

(Για να το διαβάσετε σε μορφή pdf πατήστε εδώ)

Η διαχείριση της μνήμης των Ιμίων, 

ή πως κατασκευάστηκε μια μορφή εθνικής ενότητας και τι αυτή παρήγαγε στον ελληνικό πληθυσμό:

2. Μια ετήσια ναζιστική γιορτή ενάντια στην «υποτέλεια».

  

30/01/1996: 

Μερικές δεκάδες χρυσαυγιτών (σύμφωνα με τον Χάρη Κουσουμβρή, ένα από τα πρωτοπαλίκαρα τότε του Μιχαλολιάκου, επρόκειτο για μόλις 100 μέλη και στελέχη της Χρυσής Αυγής [1]) διαδηλώνουν έξω από τη Βουλή (από την πλευρά της Βασ. Σοφίας) ενάντια στην «υποτέλεια». Όπως θα γράψει το 2014 ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος η βασική πολιτική αιχμή της ναζιστικής παρέμβασης εκείνη την ημέρα θα μπορούσε να συνοψισθεί στο σύνθημα: «Καλύτερα ο πόλεμος παρά η υποταγή» [2].

Η διαχείριση της μνήμης των Ιμίων 1

Το κείμενο που ακολουθεί γράφηκε, ως ατομική συνεισφορά, στα πλαίσια μιας συλλογικής μελέτης και συζήτησης που κάναμε ως Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Βύρωνα με επίκεντρο την κρίση των Ιμίων το 1996 και τη διαχείριση της μνήμης αυτού του "παρ' ολίγον" πολέμου.

(Για να το διαβάσετε σε μορφή pdf πατήστε εδώ)

Η διαχείριση της μνήμης των Ιμίων, 

ή πως κατασκευάστηκε μια μορφή εθνικής ενότητας και τι αυτή παρήγαγε στον ελληνικό πληθυσμό: 

1. Πάνω σε ποιες αφηγήσεις πάτησε η εθνική ενότητα με αφορμή τα Ίμια

Πρόλογος/Εισαγωγή

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ βασικό αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τους καπιταλιστικούς/εθνικούς μύθους: Ένας τέτοιος μύθος πάντα έχει έναν μικρό πυρήνα αλήθειας εντός του. Αλλιώς, ΔΕΝ θα μπορούσε ούτε να σταθεί, ούτε να παίξει αποτελεσματικά τον ρόλο του ως πολιτική αντίληψη που νομιμοποιεί στα μυαλά των ταξικά/κοινωνικά καταπιεσμένων, μια ορισμένη υπάρχουσα σε βάρος τους, τάξη πραγμάτων. Αν περιφρονήσουμε, ή προσπεράσουμε ψιλο-αδιάφορα αυτή την σημαντική διαπίστωση, δεν θα πρέπει μετά να γκρινιάζουμε που δεν μπορούμε να διεμβολίσουμε συνειδήσεις και να τις στρέψουμε προς χειραφετητικές κατευθύνσεις.